σύνθεση

noun σύνθεση · συνθέσεις · σύνθεσης · συνθέσεων

1. ο σχηματισμός συνθετότερων από τον συνδυασμό των απλούστερων
2. γλωσσολογία ο σχηματισμός μιας νέας λέξης από την ένωση των θεμάτων δύο (ή περισσότερων) άλλων λέξεων σύνθεση - Λεξικό γλωσσολογικών όρων - Digital PanGloss, όροι στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας (2006‑08)
3. φιλοσοφία ο συνδυασμός θέσης και αντίθεσης
4. χημεία ο σχηματισμός συνθετότερων μορίων μέσα από μια χημική αντίδραση ※ Το νερό των γκέυζερ είναι κατά ένα μέρος μετεωρικό και το άλλο νεαρό, δηλ. μαγματικής προέλευσης, όπως φαίνεται από τις ισοτοπικές συνθέσεις του C14. Μεταφέρει μεγάλες ποσότητες διαλυμένου υλικού, που το αποθέτει στην επιφάνεια σε υψώματα και αναβαθμίδες, το μεν ανθρακικό ως τραβερτίνη, το δε πυρι
5. ο συνδυασμός πληροφοριών από διάφορες πηγές και η ερμηνεία τους ως σύνολο
6. μουσική, ζωγραφική μουσικό ή ζωγραφικό ή άλλο έργο ※ από τον 12ο αιώνα και εξής οι ζωγράφοι εμπνέονται επίσης από άλλα λειτουργικά κείμενα ή από τα Απόκρυφα Ευαγγέλια. Αλλά και οι ίδιοι επινοούν και καθιερώνουν ορισμένα εικονογραφικά στοιχεία, τα οποία δεν αναφέρονται στις γνωστές πηγές, όπως η μορφή του στρατιώτη που κρατεί το σχοινί και αναδεικνύε
7. dated, παρωχημένο η μαθητική έκθεση
8. αντικειμενοστρεφής προγραμματισμός η χρήση αντικειμένων που περιέχουν άλλα αντικείμενα ως μέλη δεδομένων