σύνταξη

noun σύνταξη · συντάξεις · σύνταξης · συντάξεων

1. η εκφορά του γραπτού ή προφορικού λόγου με συγκεκριμένους κανόνες στη χρήση, θέση και σχέση των λέξεων μιας φράσης H σωστή σύνταξη διδάσκεται με το μάθημα του συντακτικού
2. το γράψιμο ενός κειμένου, συνήθως επίσημου H σύνταξη του νομοσχεδίου καθυστέρησε με ευθύνη του αρμόδιου υπουργού
3. τα άτομα που εργάζονται γενικά ως δημοσιογράφοι
4. οι συντάκτες που έχουν ως αντικείμενο την επιμέλεια κειμένων, γραπτών ή προφορικών ※ απομακρύνθηκε (με τη μορφή «παραίτησης») ο διευθυντής σύνταξης της ημερήσιας έκδοσης Μπάμπης Κούτρας και τη θέση του καταλαμβάνει το νέο πουλέν της κυρίας Αγγελοπούλου, ο μέχρι τούδε διευθυντής του κυριακάτικου φύλλου Λάμπρος Σμαΐλης (Χ. Γ. Παπουτσάκης, Αντί, τεύχη 886-891, 2007, σελ. 13)
5. ο χώρος στον οποίο είναι τα γραφεία των δημοσιογράφων
6. η τοποθέτηση των ανδρών μιας στρατιωτικής μονάδας σε στοίχους και γραμμές κατά την τακτική της συγκέντρωση
7. η αποχώρηση από την εργασιακή ζωή και η οικονομική επιβίωση με τη μηνιαία είσπραξη ενός ποσού που καταθέτει ο ασφαλιστικός και συνταξιοδοτικός φορέας του πρώην εργαζόμενου Ο Κώστας βγήκε στη σύνταξη.
8. το ποσό που εισπράττει μηνιαία ένας συνταξιούχος από τον ασφαλιστικό ή συνταξιοδοτικό φορέα του ή το κράτος όταν για λόγους ηλικίας, ή ατυχήματος ή άλλους, παύει να εργάζεται και δικαιούται να συνταξιοδοτηθεί Πόση σύνταξη παίρνεις;
9. μαθηματικά, λογική καθορισμός των επιτρεπτών ακολουθιών συμβόλων